مىداند و مىگويد جزو مبادى علم اصول است ، به اين دليل كه اين بحث‌ها بحث از عوارض ادلّهء اربعه نيست ، بلكه بحث از خود ادلّه است . و كاش مىدانستيم اگر همهء مباحث الفاظ ، و تمامى مباحث ادلّهء اجتهاديه ، و همچنين اصول عمليّه از علم اصول خارج باشند ، پس علم به اين مهمى كه صداى آن هميشه به گوش رسيده و كتابها را پر كرده ، چه علمى است ؟ آيا علم اصول فقط بحث از تعارض دو دليل است ؟ ! چه انگيزه‌اى وجود دارد كه اين مسائل مهم را از علم اصول خارج كنيم ؟ قول ضعيف ديگر ، قول كسى است كه تمامى مباحث الفاظ را جزو مبادى علم اصول مىداند ، با اين‌كه تقريباً نيمى از مسائل علم اصول را شامل شده ، و از جهت هدفى كه به آن توجّه دارند ، هيچ فرقى بين اين مباحث با ساير مباحثى كه در اين علم ديده مىشود ، وجود ندارد . نتيجه اين‌كه تصحيح تعريفهايى كه از علم اصول ارائه داده‌اند آسان‌تر از جدا سازى بين مسائل اين علم است . تعريف جامعى كه تمام آن مسائل و مسائل شبيه به آن را در برگيرد ، و حكايت از وحدت آن‌ها كند ، اين است كه بگوييم : مسائل اصولى ، قواعدى عمومى است كه فقيه در تشخيص وظايف كلّى مكلّفين به آن‌ها نياز دارد .